İlçe halkının çoğunluğu geçimini tarım ve hayvancılıktan kazanmaktadır. Nüfusun çok az bir bölümünü işçi, me mur, esnaf, sanatkâr ve serbest meslek sahibi oluşturur. İlçemizdeki köyler toplu köy sisteminden olup, köylerde yaşayan halk birbirlerine soy ve akrabalık bağları ile bağlıdır. Bu bağlar köyler arasında da gelişmiştir. 49 köyün her birindeki ailelerden % 50’si diğer köyde yaşayan ailelerle akrabadırlar. Göçebe halk yoktur. Ancak hayvancılık yapan aileler Haziran, Temmuz, Ağustos aylarında yayla denilen otlaklara gider, sezon sonu köylerine dönerler.

İlçemizin halkı tarla ziraatı ve hayvancılıkla uğraşır, çok az bir kısmı da bağ ve bahçelik yapar. Çalışmalar ekonomik olmadığı gibi iklim icabı yılda ancak 3 ay çalışılabilir. Bu sebeple gizli işsizlik oranı yüksektir. İlçemizin 49 köyünde ve ilçe merkezinde gelenek görenek, örf ve adetler tamamen aynıdır, faklılık arz etmez. İlçemizin sınır ilçesi olması, büyük yerleşim merkezlerine uzak olması, arazinin dağlık ve yetersiz olması sebebiyle kalkınma hızı çok düşük ve tamamen tüketici bir yapıya sahiptir. Bu nedenle ilçe merkezi ile köylerinde yaklaşık 3000 kişi yurtdışında işçi ola rak çalışmaktadır.

Tarım
Ülkemiz geneline göre yüksek ve soğuk olan ilçemiz, bir ölçüde Karadeniz ikliminden etkilenmektedir. Ancak mik ro klima özelliğine sahip vadi, bitkisel ve hayvansal üretim için imkânlar yaratmaktadır. İlçede Ardahan’ da görülen sert karasal iklim hâkim değildir. Kışları Ardahan ve Kars gibi sert geçmemekle beraber, yazları komşu yerleşim merkezlerine göre daha sıcaktır. İlçemizin bitki varlığı oldukça zengindir. Her dem yeşil bitkiler, soğanlı çiçekler ve diğer bitkilerin hâkimiyeti gözlenmektedir. İlçemizde meşe, çam, köknar, ladin, kayın, karaağaç, gürgen, fındık vb.

ağaçlardan oluşan doğal orman alanına sahiptir. Özellikle Doğu Ladin’i (Picea orientalis L.) Posof Havzası dâhilinde 800 m–2400 m rakımında saf ve karışık halde bulunmaktadır.İlçenin en önemli geçim kaynağını hayvancı lık oluştururken bitkisel üretimde ise yüksek bir potansiyele sahiptir. İlçeden yoğun göç nedeni ile kullanılabilir tarım arazileri atıl kaldığından mevcut çift çilerin ise optimum işletme büyüklüklerine sahip olmamaları ve pazarlama sorunları nedeni ile tarımsal gelir geri planda kalmıştır. Ancak son 10–15 yıl da bitkisel üretimde kimyasal girdi ve tarım ilaçları kullanılmadığından, ayrı ca sanayi tesislerinin bulunmaması nedeni ile organik tarım için uygun bir ortam mevcuttur.

İlçemiz arpa, buğday, tritikale, çavdar, yulaf, korunga, yonca, fiğ, silajlık mısır, dane mısır, fasulye, patates, lahana, salatalık, kabak, marul, soğan, elma, armut, erik, kiraz, vişne, ceviz gibi zengin ürün desenine sahiptir. Bölgenin ik lim ve toprak özellikleri seracılık için elverişli olmasına rağmen ancak iki adet prototip sera kurulabilmiştir. Bu sera ları örnek alan 25–30 adet çiftçi kendi imkânları ile küçük çaplı seralar tesis etmişlerdir. Bölge tarımına çok önemli bir katkı sağlayacağı açık olan bu uygulamanın yaygınlaştırılması ve farklı tür ve çeşitlerin yetiştiricilik olanaklarının belirlenmesi gerekmektedir. İlçemizin temel geçim kaynağı olan hayvancılıkta en büyük sorun kaba ve kesif yem a çığıdır. Bu kapsamda Hayvancılığın Desteklenmesi ve Yem Bitkilerinin Ekim Sahalarını Geliştirme Projesi kapsa mında çiftçiler teşvik edilmekte olup, ancak istenilen düzeye ulaşılamamıştır. Bunun en büyük nedeni ise sertifikalı tohumluk temininin güç olması ve çiftçinin özellikle tritikale ve Macar fiği tohumunu temin edememesidir. Yapılan çiftçi eğitimi çalışmaları ve gözlemlerimiz sonucunda sertifikalı yem bitkileri tohumluğu temin edilmesidurumunda istenilen başarıya ulaşılacaktır. Çiftçilerin talepleri de yem bitkilerinin tohumluklarının temin edilmesi yönündedir.